از یک جوی، هرچند کوچک باشد، صدای آرام آب به گوش می‌رسد. چه زیباست نگاه کردن به این آب. چرا جریان آب این گونه زیباست و صدای آب تا این‌اندازه دلنشین؟ آنچه این گونه زیبایی می‌آفریند، خود آب نیست، بلکه عبور و گذر آب از جوی است که این گونه زیبا و دل‌انگیز است.
عبور کردن همیشه زیباست. گذشت کردن از خطای دیگران و توقف نکردن بر آنچه که باعث کینه ‌توزی است، همانقدر زیبا و خوشایند است که عبور آب از جوی. حرکت آب از روی تیرگی‌ها و آلودگی‌های جوی زیبایی می‌آفریند. شاید اگر بتوانیم از زشتی‌های یکدیگر عبور کنیم و در برابر یکدیگر کینه ‌توزی نکنیم، آن وقت به این باور برسیم که در زندگی حرفی برای گفتن داریم زیرا الفبای موسیقی زندگی‌مان مانند موسیقی جوی دل‌انگیز و متفاوت شده است.